JA Teline V - шаблон joomla Форекс
23
Wed, Oct

Και επέθανε πάμπτωχη και λησμονημένη...

ΙΣΤΟΡΙΑ
Typography

Ευγενία Κριτσέφσκαγια

Πώς οι σύγχρονοι πολιτικοί μπαίνουν στην πολιτική πάμπτωχοι και κοινωνικά κατώτεροι και καταλήγουν ζάπλουτοι και τζέντλεμεν; Καμιά σχέση. Η Επανάσταση του ΄21 πιθανόν επέτυχε, γιατί συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο, και καμιά σύγχρονη επανάσταση όχι μόνο δε θα πετύχει, αλλά δεν θα υφίσταται καν, επειδή σημβαίνει ακριβώς ό, τι συνβαίνει και όχι ό, τι συνέβαινε σχεδόν 200 χρόνια πριν.

 

 

Λόγω της ημέρας και λόγω των ημερών σκεφθήκαμε να θυμηθούμε και να τιμήσουμε τη μνήμη των τριών γυναικών, τριών θρύλων της Επανάστασης του ΄21, η πρώτη εκ των οποίων δολοφονήθηκε με ελληνική σφαίρα, χωρίς καν να προλάβει να δει την πατρίδα της ελεύθερη, και οι άλλες δυο επέθαναν πάμπτωχες και λησμονημένες, παρόλο που μπήκαν στην Επανάσταση ζάπλουτες, καραβοκύρισσες και κουκλάρες.
Πρόκειται για την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, μοναδική στην ιστορία της Ρωσίας (και της Ελλάδας) γυναίκα-ναύαρχος του Ρωσικού αυτοκρατορικού στόλου (βαθμός μετά θάνατον), την Μαντώ Μαυρογγένους, επίτημο αντιστράτηγο, και την Δέσποινα Βισβίζη, που δεν τιμήθηκε με κανένα στρατιωτικό τίτλο, παρά μόνο «ευγενεστάτης και γενναιοτάτης Δέσποινας και καπετάνισσας», από τον Δημήτριο Υψηλάντη, κατά τα άλλα μοιραίο άνδρα στη ζωή της Μαγδαλινής Μαυρογένους. 
Η πρώτη σκοτώθηκε το 1825 στις Σπέτσες, η δεύτερη πέθανε άρρωστη το 1840 στο φτωχικό της στην Πάρο, η τρίτη – το 1850 γριά, φτωχή και λησμονημένη στην καλύβα της στον Πειραιά. Η πρώτη για όλες τις υπηρεσίες της πληρώθηκε με μολύβι, η δεύτερη αφού ξόδεψε όλη την τεράστια περιουσία της, εξόπλίσε 10 πολεμικά πλοία και συντηρούσε 16 λόχους, πέθανε ζητιανεύοντας στο νησί, που κάποτε, όπως και η Μύκονος, ήταν το τσιφλίκι της οικογένειάς της. Η τρίτη...Τί να πούμε για την τρίτη, την Δέσποινα Βισβήζη; Κόρη μεγαλοτσιφλικά, σύζυγος πλουσίου εφοπλιστή, Αντώνη Βισβήζη, ενός από τα πρώτα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, που έθεσε όλη του την περιουσία και τη ζωή την ίδια στη διάθεση της Επανάστασης και που είπε ο αφελής: «Δεν λυπάμαι να ξοδεύω χρήματα, αφού μ’ αυτά θα κτιστεί το χρυσό παλάτι της ελευθερίας». Και όταν σκοτώθηκε το 1822 στη μάχη μπροστά στα μάτια της γυναίκας του ο Αντώνης ο Βισβήζης (καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς...), η ζάπλουτη και πατριώτισσα χήρα του, εφόσον πολέμησε, συντηρώντας το πλήρωμα του πλοίου του άνδρα της, και το δώρισε κατόπιν στην ελληνική διοίκηση, παρέδωσε την φαρμακωμένη της ψυχή εις Κύριον.
Περίπου την ίδια εποχή – 1828-1829 οι δυο ζωντανές ακόμα ηρώισσες ζήτησαν απελπισμένα τη βοήθεια του απελευθερωμένου με την τεράστια συνδρομή τους κράτους. Οι επιστολές τους είναι σχεδόν πανομοιότυπες, επιστολές ντροπής για τους παραλήπτες τους.
«..δια την αγάπην της πατρίδος υστερούμαι τον επιούσιον άρτον... ό,τι η Εθνική Συνέλευσις εγκρίνει εύλογον δια μίαν πατριώτισσα ήτις εθυσίασεν όλην της την προίκαν εις τας ανάγκας της πατρίδος, όπου από πρώτην στιγμήν του ιερού αγώνος δεν έπαυσεν εις το να συνεισφέρει βοήθειαν το κατά δύναμην εις κάθε ανάγκην της». (Μαντώ Μαυρογένους)
«…Γνωρίζω ότι φαίνομαι όχι μόνον οχληρά και βαρετή, αλλά και τολμηρά. Ανάγκη όμως μεγίστη μ΄ αναγκάζει και μάλλον με βιάζει! Κατ΄ ανάγκη λιμού, λιμοκτονίας και άκρας πτωχείας κατήντησα κλινήρης εις τόπον ξένον, μακράν των δυστυχών μου ορφανών και ανηλίκων. Δεν είμαι εις κατάστασιν να επιστρέψω εις αυτά, επειδή έμεινα έρημος και αυτής της εφημέρου τροφής στερούμενη, κινδυνεύομεν να αποθάνομεν από την πείναν! Επί Μάρτυρι Θεώ δεν έχω καν τα αναγκαία μου έξοδα να επιστρέψω προς την ατυχή οικογένειά μου…. Ο πατήρ των ανηλίκων ορφανών μου εθυσίασεν και ζωήν και κατάστασιν υπέρ του έθνους, τα παιδιά του λιμοκτονούν, πεθαίνουν από την πείναν! Το έθνος δεν ευσπλαγχνίζεται; Κινδυνεύουν και εντός ολόγου χάνονται…. Προστρέχω προς την έμφυτον φιλανθρωπίαν σας, θερμώς παρακαλούσα όπως μοι γίνη καν μικρά εξοικονόμησις, ίνα περιθάλψω και δυνηθή ανακουφίσω τα τέκνα μου και προλάβω αυτά πριν, ή εκ της λιμοκτονίας εξοντωθώσι. Της εξοχότητός της δούλη, η δυστυχής χήρα Δόμνα Βισβίζη». (Δέσποινα Βισβίζη)

Και οι δυο έλαβαν τη σύνταξη «ΟΓΑ», 30 γρόσια...
Κρίμα στην πατρίδα, που χάνει τέτοιες κόρες. Πώς λέει ο Μπρεχτ στη «Ζωή του Γκαλιλαίου»;

-Δυστυχής είναι η πατρίδα, που δεν έχει ήρωες...
-Όχι! Δυστυχής είναι η πατρίδα που έχει ανάγκη από ήρωες!

Το 1825, τη χρονιά της δολοφονίας της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, η Μαντώ Μαυρογένους έγραψε την περίφημη επιστολή προς τις Κυρίες του Παρισιού, καταλήγοντας:
"Μια απλή κοπέλα, που μεγάλωσε πάνω σ' ένα βράχο, έζησε μέσα στη θλίψη και σφύζει από πατριωτισμό, ζητά ν' ακουστεί από ένα πλήθος κυριών που είναι βυθισμένες στις απολαύσεις, έχουν στη διάθεσή τους όλα τα θαύματα του ανθρωπίνου πνεύματος, ζουν μέσα στη χλιδή, διασκεδάζουν με τις τέχνες και έχουν συνηθίσει στους ευγενείς τρόπους. Με όλες αυτές τις αντιθέσεις μεταξύ των συνηθειών μας μπορεί άραγε να υπάρξει κάποια ομοιότητα στη γλώσσα μας, και μήπως θα γελοιοποιηθώ αν μιλήσω για την επανάσταση της ηρωικής πατρίδος μου σε γυναίκες που γνωρίζουν μόνο τις επαναστάσεις της μόδας;"
Σήμερα, μες στις μέρες ταραχής και υπό τον φόβο (ξανά) απώλεσης της εθνικής κυριαρχίας, αυτή η επιστολή θα μπορούσε να σταλεί άνετα και στις «Κυρίες των Αθηνών».
Αλλά και στους «Κυρίους των Κυριών»...

www