JA Teline V - шаблон joomla Форекс
11
Wed, Dec

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς...

ΙΣΤΟΡΙΑ
Typography

120 χρόνια από τη γέννηση του βασιλιά των Ελλήνων, Αλέξανδρου Ά

Άλλον τέτοιο βασιλιά η Ελλάδα δεν είχε και ούτε θα έχει. Ήταν άραγε τυχαίο, ότι γεννήθηκε την ίδια μέρα με τον Μεγαλέξανδρο;

Στις 20 Ιουλίου του 1893, 120 χρόνια πριν, ο Έλλην βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄και η βασιλική σύζυγός του απέκτησαν δεύτερο υιόν, ο οποίος βαπτίστηκε Αλέξανδρος.
Εφόσον η μητέρα του βασιλέως ήταν η Μέγα Δούκισσα της Ρωσίας, Όλγα Κωνσταντίνοβνα, στους πρίγκιπες, πλήν του Διαδόχου, έδιναν ρωσικά αυτοκρατορικά ονόματα – Αλέξανδρος, Νικόλαος, Παύλος. Βασιλιάς– εκτός αν συνέβαινε κάτι το εξαιρετικό - γινόταν είτε ο Γεώργιος είτε ο Κωνσταντίνος.
Ο Αλέξανδρος δεν προετοιμαζόταν για το θρόνο, πριν από αυτόν στην ιεραρχία βρισκόταν ο αδερφός του, Γεώργιος, που έπρεπε να κληρονομήσει την εξουσία με το όνομα Γεώργιος Β΄. Πιθανόν γι’ αυτό το λόγο και ο χαρακτήρας του Αλέξανδρου ήταν αμόλυντος, και η καρδιά – πιο ελέυθερη.
Τα πράγματα όμως ήρθαν έτσι, ώστε στα 24 του χρόνια, το 1917, αναγκάστηκε να φορέσει το στέμμα , παρότι και ο βασιλεύς-πατέρας του ήταν ζωντανός και είχε σώας τας φρένας, και ο αδερφός του, ο Διάδοχος ένιωθε γερός και δυνατός. Ο Αλέξανδρος βασίλευε μόλις τρία χρόνια, πολύ δύσκολα για την Ελλάδα, που συμμετείχε στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, παντρεύτηκε από αγάπη μια κοινή θνητή, την οποία η βασιλική οικογένεια δεν αναγνώριζε, και πέθανε από δάγκωμα πιθήκου στις 12 Ιουνίου του 1920, ετών 27, στο παλάτι του, χωρίς να προλάβει να κρατήσει στα χέρια του την κόρη Αλεξάνδρα, που γεννήθηκε πέντε μήνες αργότερα.

Δεν γνωρίζουμε, τί θα έκανε ο Αλέξανδρος, αν ζούσε ως τα βαθιά γεράματα: η μοίρα επιφύλαξε στην Ελλάδα και την Μικρασιατική καταστροφή, και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, και τον Εμφύλλιο, και τρείς ολόκληρες δικτατορίες.
Πιθανόν, αυτός ο θάνατος φύλαξε τον Αλέξανδρο από τα λάθη, που αναπόφευκτα τοποθετούν από τις δυο πλευρές των οδοφραγμάτων την εξουσία και το λαό, τον έκανε ίνδαλμα και υπερήρωα των φθηνών λαϊκών περιοδικών, και ο άνισος γάμος του με την Ασπασία Μάνου σχεδόν έσβησε τα σύνορα ανάμεσα στα παλάτια και τα καλύβια.
Πιθανόν πάλι, η ιστορία της Ελλάδας θα ήταν διαφορετική: ο νεαρός βασιλιάς ήξερε να κρατά το λόγο: παντρεύτηκε την αγαπημένη του, αν και η οικογένειά του δεν την ενέκρινε, και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος του προξένευε – για τους δικούς του λόγους - την πριγκίπισσα της Αγγλίας.
Πρώτη βασιλική πράξη του Αλέξανδρου συνδέθηκε με την «εξέγερση» για χάρη του έρωτα. Και αυτό το γεγονός τον χαρακτηρίζει ήδη.

Βασιλιάς... με προσταγή των Συμμάχων
Ο πρίγκιψ Αλέξανδρος πολύ νωρίς πήρε το βάπτισμα του πυρός – στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου ως αξιωματικός του πυροβολικού. Δεν γνωρίζουμε αν επέλεξε εθελοντικά τη στρατιωτική καριέρα ή του την επέβαλαν οι γονείς – ο γερμανόφιλος μπαμπάς βασιλεύς και η μαμά, αδερφή του Κάιζερ της Γερμανίας, Γουλιέλμος Β΄.
Το 1915 ο Αλέξανδρός γνώρισε και ερωτεύτηκε την νεαρή Αθηναία, Ασπασία Μάνου, η οικογένεια της οποίας είχε τις ρίζες στο Βυζάντιο. Ένα χρόνο αργότερα της έταξε γάμο, βήμα εξαιρετικά τολμηρό, αν σκεφτούμε, ότι οι εστεμμένοι δεν έχουν το δικαίωμα να διαχειρίζονται το χέρι τους. Άλλο θέμα η καρδιά...

Ο Αλέξανδρος ανέβηκε στο θρόνο στις 30 Μαίου του 1917, εν μέσει του Παγκοσμίου πολέμου, κυριολεκτικά κατόπιν διαταγής της Αντάντ (οι ομοιότητες με την σημερινή κατάσταση είναι εντελώς τυχαίες!), όταν η ελληνική βασιλική οικογένεια έδειξε κακή διαγωγή απέναντι στους Συμμάχους, που πολεμούσαν κατά της Γερμανίας.

Η Ελλάδα διχάστηκε, διασπάστηκε: ο Κωνσταντίνος Α΄παραιτήθηκε και όρισε τον Αλέξανδρο διάδοχό του στο θρόνο, μια και ο Γεώργιος, ως επίσης γερμανόφιλος, βγήκε εκτός παιχνιδιού. Ο Βενιζέλος ήθελε για βασιλιά τον μικρότερο γιο της οικογένειας, τον 16χρονο Παύλο για να τον χειραγωγεί καλύτερα, αλλά αναγκάστηκε  να ακολουθήσει το «Σχεδιο Β» και να αποδεχτεί τον Αλέξανδρο.
Ο Αλέξανδρος θεωρούσε τον εαυτό του προσωρινό βασιλιά, δεν ήταν σφετεριστής και ανέλαβε τα βασιλικά καθήκοντα εν αναμονή της επιστροφής του πατέρα του στο θρόνο. Μόνο σε ένα σημείο του πήγε κόντρα, όταν παντρεύτηκε την Ασπασία με μοργανατικό γάμο. Μόλις το 1922, δυο χρόνια μετά το θάνατο του Αλέξανδρου, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ με την τελευταία στη ζωή του βασιλική πράξη θα νομιμοποιήσει το γάμο του γιου του.
Η Ελλάδα με τον βασιλιά Αλέξανδρο βρέθηκε ανάμεσα στους νικητές του πολέμου και ανταμείφθηκε για τη σωστή της επιλογή με την προσάρτηση της Ανατολικής και της Δυτικής Μακεδονίας κι της Θράκης.
Ο Αλέξανδρος ζούσε μέρες δόξας και ευτυχίας. Η Ασπασία μπορεί να μην ήταν η επίσημη βασίλισσα, ήταν πάντως νόμιμη σύζυγός του. Και ο λαός το εκτιμούσε περισσότερο. 

Η ευτυχία του Αλέξανδρου είχε όμως την ημερομηνία λήξεως. Στις 30 Σεπτεμβρίου έφτασε στο Τατόι με το κατακαίνουργιο αμάξι του, δώρο των Άγγλων συμμάχων, στο πίσω κάθισμα του οποίου καθόταν ο αγαπημένος του σκύλος, Φρίτς, καθαρόαιμος ποιμενικός. Εκείνος, που άθελά του έγινε η αιτία του θανάτου του αφεντικού του...

«Τί ωραίος που είναι ο Αλέξανδρός μου!»
Εκείνη την αποφράδα ημέρα ο Αλέξανδρος τσακώθηκε με τον Φριτς.  Το λυκόσκυλο έσπασε στην βασιλική κρεβατοκάμαρα τον ωραίο καθρέφτη. Κανονικά ο Αλέξανδρος θα έπρεπε να αναρωτηθεί: ο σπασμένος καθρέφτης ήταν ο προάγγελος του κακού, αλλά ο νεαρός βασιλιάς ήταν υπερβολικά ευτυχισμένος, και οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν χαμπαριάζουν από οιωνούς...
Ο Αλέξανδρος και ο Φριτς τα βρήκαν πολύ γρήγορα και πήγαν μια μακρινή βόλτα στον κήπο, εκεί που βρισκόταν το σπιτάκι του Στουρμ, βασιλικού κηπουρού. Ο Γερμανός ζούσε μαζί με τα δυο του κατοικίδια – έναν θηλυκό και έναν αρσενικό πιθήκους.
Ο Αλέξανδρος βρήκε τον κηπουρό και οι δυο άνδρες έπιασαν κουβέντα για τις τελευταίες ποικιλίες των λουλουδιών. Ο Στουρμ δεν μπορούσε να θυμηθεί αργότερα, γιατί ο Φριτς, που με ευχαρίστηση οσμιζόταν την φθινοπωρινή δροσιά, ξαφνικά αφήνιασε και όρμησε στον θηλυκό πίθηκο.
Ο Αλέξανδρος έτρεξε για να τραβήξει τον Φριτς και ξαφνικά ένιωθε έναν οξύ πόνο στη γάμπα: ήταν ο αρσενικός πίθηκος, ο Μόριτς, που δάγκωσε τον βασιλιά. Μέχρι να προλάβει ο βασιλιάς να αποτραβηχτεί, ο Μόριτς τον δάγκωσε και στο χέρι. Ο πίθηκος ήταν επίσης ερωτευμένος και υπερασπιζόταν την τιμή και τη ζωή της αγαπημένης του...
Ο Αλέξανδρος έπεσε κάτω, το πρόσωπό του έγινε κατακίτρινο, οι δυνάμεις εγκατέλειψαν το νεαρό και ακόμα ένα λεπτό πριν γερό σώμα.
Τον μετέφεραν στην κρεβατοκάμαρα, όπου μόλις μάζεψαν τα θραύσματα του προφητικού καθρέφτη. Τα ξεσκισμένα με τα δόντια του πίθηκου μέλη αιμορραγούσαν, άρχισαν οι σπασμοί. Στο Τατόι έφτασαν εσπευσμένα ο βασιλικός γιατρός και η Ασπασία, που ήταν στο τέταρτο μήνα εγκυμοσύνης.
Αλλά τί μπορούσε να κάνει ακόμα και ο καλύτερος γιατρός χωρίς αντιβιοτικά; Πόσες πιθανότητες είχε να κάνει καλά τον βασιλιά μόνο με το ιώδιο και το οινόπνευμα; Έφτασαν άλλοι οκτώ γιατροί, που επίσης σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Ακόμα και ο καλύτερος στον κόσμο ειδικός στις μολυσματικές ασθένειες, Γάλλος Βιντάλ, που έφερε ο Βενιζέλος από το Παρίσι, δεν μπορούσε να πει τίποτε το ενθαρρυντικό.
«Κύριοι, βρισκόμαστε στα πρόθυρα της σήψης», ανήγγειλε ο αρχιατρός, και μόλις τότε η ανακοίνωση για την κατάσταση του βασιλιά δώθηκε στα ΜΜΕ. 
Σε δώδεκα ημέρες μετά το μοιραίο δάγκωμα ο Βιντάλ ανακοίνωσε, ότι η σήψη πέρασε στα πνευμόνια, και ότι ο Αλέξανδρος ήταν καταδικασμένος.
Τη νύχτα, πριν πέσει σε κώμα, ο Αλέξανδρος αγκάλιασε την Ασπασία, μετά φώναξε τον οδηγό του και τον διάταξε να ετοιμάσει το αμάξι για ένα μεγάλο ταξίδι. Μια μέρα μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου ο οδηγός του αυτοκτόνησε.

Ο βασιλιάς άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια της γυναίκας του. Στην κηδεία του Αλέξανδρου από όλη την βασιλική οικογένεια παραβρέθηκε μονάχα η γαγιά του, μητέρα-βασίλισσα Όλγα, η ανηψιά του δολοφονημένου Ρώσου βασιλιά Αλέξανδρου Β΄. Οι γονείς και τ΄αδέρφια του Αλέξανδρου βρίσκονταν στο εξωτερικό, στην εξορία.

Ο Αλέξανδρος ενταφιάστηκε στο Τατόι, ο τάφος του βρίσκεται δίπλα στον τάφο του δολοφονημένου παππού του, βασιλιά Γεωργίου Α΄. Δίπλα του, επτά δεκαετίες αργότερα ενταφιάστηκαν οι σωροί της αγαπημένης του Ασπασίας και της κόρης τους, που δεν γνώρισε ποτέ, της βασίλισσας της Γιουγκοσλαβίας Αλεξάνδρας, που μετέφερε στην Ελλάδα ο γιος της Αλεξάνδρας, Αλέξανδρος Β΄ Καραγεώργεβιτς.

«Τί ωραίος που είναι ο Αλέξανδρός μου!» αναφώνησε η μητέρα-βασιλισσα και γιαγιά, Όλγα, όταν είδε στο φέρετρο τον εγγονό της.– Το αγόρι μου θα αναπαυθεί στον Παράδεισο ... Το αγόρι μου ήταν καλό παιδί... »

www