JA Teline V - шаблон joomla Форекс
23
Wed, Oct

Γράμματα από τη Μόσχα

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Typography

Αγαπητέ Σωκράτη,
αυτή τη φορά, όπως ξέρεις, θα μείνω στη Μόσχα για αρκετό καιρό, και θα έχω χρόνο και διάθεση να παρακολουθήσω τη ζωή μιας πόλης, που άλλαξε ριζικά πολλές φορές μέσα σε ένα μόλις αιώνα το χρώμα, τους ήχους, αλλά και τη νοοτροπία της. Και οι περισσότερες αλλαγές έχουν γίνει στον χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής και σκέψης των ίδιων των Μοσχοβιτών, ή όσων από τους γηγενείς, τέλος πάντων, έχουν απομείνει...

 

Βρέθηκα εδώ τις ημέρες αναβρασμού, την περίοδο των δημοτικών εκλογών, που φέτος είναι αναπάντεχα θερμές και η πάλη διεξάγεται ανάμεσα στους αντιπάλους ισχυρούς, ανάμεσα στις νέες και παλιές νοοτροπίες, ανάμεσα στα παλιά και νέα συνθήματα, ανάμεσα σ’ εκείνους, που υπόσχονται να κάνουν τη Μόσχα, όπως ήταν κάποτε, κι εκείνους, που ελπίζουν να την κόψουν και να τη ράψουν, σύμφωνα με τα δυτικά πατρόν, ανάμεσα σ΄εκείνους, που υπόχονται να συγκρουστούν με το κατεστημένο και την σκληρή εμποροποίηση της ρωσικής πρωτευουσας, κι εκείνους που υπόσχονται να επιστρέψουν στους Μοσχοβίτες τα παλιά καλά σοσιαλιστικά προνόμια μέσα στην πόλη του σκληρού καπιταλιστικού ανταγωνισμού, ανάμεσα στους αποφοίτους του MGU(Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ) και του Πανεπιστημίου Γέιλ...
Θα σε κρατάω ενήμερο, εκφράζοντας πάντα τη δική μου προσωπική άποψη και τίποτα παραπάνω.
Σήμερα θα ήθελα να σου μιλήσω για μια ασήμαντη μεν αλλαγή, αλλά που σε βάζει σε σκέψεις, ιδιαίτερα επειδή και στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο γνωρίζει τους τελευταίους μήνες μεγάλη άνθιση. Εννοώ...τα ενεχυροδανειστήρια. Τα ρωσικά «ЛОМБАРД».
Στην κλασική ρωσική λογοτεχνία «ενεχυροδανειστής» ήταν πάντα συνώνυμο τοκογλύφου, μισητού και σκοτεινού ανθρώπου. Θυμάμαι ατελείωτες ουρές στα λιγοστά ενεχυροδανειστήρια της Μόσχας της δεκαετίας του ΄70 και ΄80: έπρεπε να έρθεις από τα χαράματα για να εξυπηρετηθείς το μεσημέρι. Οι επισκέψεις σ΄αυτά τα «μαγαζιά» σημάδευαν τους ανθρώπους, και τις έκρυβαν, όπως κρύβουν τις επισκέψεις στους Οίκους ανοχής. Ήταν σαν να έκανες μια συφμωνία με το Διάβολο, σαν να έβαζες ενέχυρο την ίδια σου την ψυχή.
Περπατώντας στους δρόμους της Μόσχας διαπίστωσα, ότι τα Ενεχυροδανειστήρια όχι μόνο δεκαπλασιάστηκαν, αλλά ότι η επίσκεψή εκεί αποτελεί πλέον για πολλούς Μοσχοβίτες ένα είδος συνήθειας, άλλαξαν και οι σχέσεις τους με τους ενεχυροδανειστές.
Προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα επίσης, ότι υπάρχουν δημοτικά και ιδιωτικά ενεχυροδανειστήρια, και ότι στα πρώτα, που ονομάζονται «κοινωνικά ενεχυροδανειστήρια» (όπως κοινωνικό παντωπολείο!) προσφέρουν αρκετά περισσότερα χρήματα!
Έκατσα στην καρέκλα, προσποιούμενος πελάτη, και παρακολουθούσα τον κόσμο που έμπαινε ανήσυχος και έβγαινε χαρούμενος!
Στον πάγκο βρισκόταν και το «σοβιετικού τύπου» Βιβλίο προτάσεων και παραπόνων, όπως τον παλιό καλό καιρό, όπου υπήρχαν πάμπολλές σημειώσεις, και όλες... ευχαριστήριες! Οι πελάτες ευχαριστούσαν το ενεχυροδανειστήριο για τη σωτηρία, όπως ευχαριστούν την θαυματουργή εικόνα! Λέξη «σωτηρία» φιγουράριζε σε κάθε σελίδα!
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ένα κείμενο, που υπέγραφε ένας άνδρας 60 ετών: ο ίδιος σημείωσε την ηλικία του για να καταλάβει ένας προσεκτικός αναγνώστης το βαθμό των αλλαγών που συντελέστηκαν σ΄αυτή την πόλη:
«Δεν θα πίστευα ποτέ, ότι θα το γράψω κάποτε, αλλά σώθηκα εδώ κι ευχαριστώ για την βοήθεια και την κατανόηση. Ευχαριστώ γιατί υπάρχετε και επειδή με γλιτώσατε την τελευταία στιγμή».
Τί λεει γι’ αυτό το φαινόμενο η σύγχρονη ρωσική λογοτεχνία; Πώς ερμηνεύει σήμερα τη λέξη «σωτηρία», ακόμα και την έννοια της ψυχής;
Δεν το έψαξα ακόμα. Θα ψάξω και θα σου πω.
Αντίο για σήμερα.
Δικός σου
Μοσχοβίτης

www