JA Teline V - шаблон joomla Форекс
23
Wed, Oct

Γαβριήλ Ποπόφ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Typography

 «ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ WALL STREET»

«Ο Εκσυγχρονισμός — αυτό το θέμα είναι πολύ της μόδας σήμερα και μπορεί να δώσει σε όποιον ασχολείται μ’ αυτό ένα γερό πολιτικό προβάδισμα», - δήλωσε στις 26 Οκτωβρίου ο Δημήτρη Μεντβέντεφ στα εγκαίνια του Φόρουμ Rusnanotech 2011. Ο Πρόεδρος επισκέφθηκε επίσης και το Κατάστημα του Μέλλοντος, όπου του έδειξαν πώς οι νεωτερισμοί μπορούν να αξιοποιούνται στο εμπόριο... Το νέο σε όλη αυτήν την ιστορία ήταν οι ηλεκτρονικές ετικέτες σε κάθε εμπόρευμα, οι οποίες εκπέμπουν ένα συγκεκριμένο σήμα, που περιέχει πληροφορία για την τιμή και την ημερομηνία λήξης του. Στον Πρόεδρο προτάθηκε να γίνει ο πρώτος πελάτης του Μέλλοντος».

Εφημερίδα «Μοσκόβσκι Κομσομόλετς» № 25782, 27 Οκτωβρίου του 2011.

Γαβριήλ Ποπόφ, Πρώτος δήμαρχος της Μόσχας (1991-1992),
Ιδρυτής και Πρόεδρος του Διεθνούς Πανεπιστημίου της Μόσχας

1. Η αυγή του μέλλοντος;
Πρόσφατα παρακολούθησα στην τηλεόραση, πώς η ηγεσία της χώρας επισκέφθηκε το Κατάστημα του Μέλλοντος. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν, επιτέλους κατάφεραν να ξεφύγουν από το βάλτο της καθημερινότητας και να προτείνουν στη χώρα κάτι αισιόδοξο. Ίσως για αργότερα. Αλλά τέλος πάντων.
Αναμφισβήτητα χαιρετίζουμε το γεγονός ότι οι αρχηγοί μας, έστω στα λόγια, ασχολήθηκαν με το Μέλλον. Και ταυτόχρονα αυτές οι προσπάθειες αποδεικνύουν κατά τη γνώμη μου, πόσο μεγάλη είναι η απόσταση ανάμεσα σ΄ αυτά που μου προτείνουν και αυτά που για μένα είναι φανερά. .
Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τη σκέψη μου με ένα παράδειγμα. Ας πάρουμε αυτό το Κατάστημα του Μέλλοντος. Πως το αντιλαμβάνομαι εγώ ο ίδιος;?
Το κύριο μέλημα ενός τέτοιου καταστήματος δε θα είναι η τελειοποίηση της εξυπηρέτησης και η απλούστευση των λογαριασμών μεταξύ του ιδιοκτήτη και του πελάτη. Ο κόσμος του 21ου αιώνα δε μπορεί να εναποθέτει τις ελπίδες του στην αυτόματη κατανομή της αγοράς, όπως πίστευε με αφέλεια η κότα του μεγάλου Άγγλου φιλοσόφου Χιούμ. Γι΄ αυτό βλέπω ένα μάρκετ τροφίμων, όπου στην αρχή θα με εξετάσουν οι γιατροί από το κεφάλι ως τις φτέρνες, από το οξύ του στομάχου έως τα γονίδια του αίματος, και θα φτιάξουν την προσωπική μου καρτέλα όσον αφορά τη δίαιτά μου. Και μ’ αυτή την καρτέλα (που θα υπάρχει και στη «μνήμη» του καταστήματος) θα μπορέσω ν’ αγοράζω τρόφιμα. Θα έσω το δικαίωμα να διαλέξω ανάμεσα στη βρώμη και τα κουάκερ, αλλά μακαρόνια αυτό το κατάστημα δε θα μου πουλήσει. Εκεί θα μπορώ να αγοράζω τα τρόφιμα για την εγγονή μου που έχει αλλεργία. Αυτό το Κατάστημα του Μέλλοντος θα έχει ολίγον από κλινική, όπου στην αρχή απευθύνομαι στους γιατρούς και μετά πηγαίνω με τις συνταγές τους στο φαρμακείο και αγοράζω φάρμακα. Θα έχω την ελευθερία μου σε ένα τέτοιο κατάστημα, αλλά θα πρόκειται για μια ελευθερία στα πλαίσια της συνειδητοποιημένης αναγκαιότητας.
Και στο Υποδηματοπωλείο ή στο Κατάστημα Ρούχων του Μέλλοντος ο ηλεκτρονικός του εγκέφαλος θα μου θυμίσει, ότι στο σπίτι μου και στο εξοχικό έχω ρούχα και παπούτσια που μπορώ ακόμα να φοράω. Ότι δεν έχει νόημα να αγοράσω καινούργιο μοντέλο κινητού τηλεφώνου, γιατί το δικό μου λειτουργεί ακόμα πολύ ικανοποιητικά.
Αυτό το Κατάστημα δε θα μου κάνει κουμάντο, αλλά θα με βοηθάει ενεργά να πολεμάω τη τάση να βουλιάζω στον κόσμο των «άγριων αντικειμένων», όπως έλεγαν οι συγγραφείς αδελφοί Στρουγκάτσκι, στον κόσμο του μονοδιάστατου ανθρώπου του Herbert Marcuse, στην Κοινωνία της Κατανάλωσης.
Δυστυχώς ούτε στις υπάρχουσες ηγεσίες (και στον κόσμο, και σε μας), ούτε στην αντιπολίτευσή τους, δεν έβλεπα τίποτα το ενθαρρυντικό, ούτε κάτι που θα μπορούσε να με εμπνεύσει. Μέχρι που άκουσα για το κίνημα «Κατάληψη της Wall Street».
Και παρόλο που όλα τα ρωσικά μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν το παν για να μη το προσέξω, αυτό το κίνημα έγινε για μένα η αυγή στο σούρουπο. Είναι δύσκολο ακόμα να πούμε, αν θα γίνει σπίθα που θα ανάψει την εποχή των αντιγραφειοκρατικών επαναστάσεων, που προέβλεψε ο μεγάλος μελλοντολόγος Alvin Toffler, ή θα σβήσει. Αλλά είναι γεγονός, ότι υπάρχει πια Ελπίδα.

2.  Κατάληψη της Wall Street.
Όλα εδώ φαίνονται ασυνήθιστα από την αρχή. Όσοι επισκέφθηκαν τη Νέα Υόρκη θυμούνται, ότι οι δρόμοι αυτής της πόλης είναι γεμάτοι από μαύρους Αμερικάνους. Και αντιδρούν κατά κανόνα – οι λευκοί πολίτες της Αμερικής. Δεν είναι αδικημένοι, δεν είναι άνεργοι, ούτε προλετάριοι. Αντιδρά η μεσαία τάξη. Η σπονδυλική στήλη της αμερικανικής κοινωνίας. Ο «σκελετός» της και το «κρέας» της. Κατά της Wall Street επιτίθεται η Πλειοψηφία. Δε θέλει να ζει στον κόσμο της οικονομικής φούσκας και των οικονομικών πυραμίδων, όπου ακόμα και το νέο ασφαλιστικό Ταμείο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας επίσημα αναγγέλλει εκ των προτέρων, ότι δε θα περιέχει πραγματικά χρήματα, αλλά κάποιου είδους οικονομικά περιτυλίγματα, σαν τα χρήματα του Σατανά Βόλαντ στο γνωστό μυθιστόρημα Μαιτρ και Μαργαρίτα, τα οποία στην πραγματικότητα ήταν ετικέτες από μπουκάλια  με μεταλλικό νερό.
Το κίνημα δεν απαιτεί την επιστροφή στο παλιό κεφάλαιο της αγοράς. Δεν επιδιώκει την αναστήλωση του κρατικό-γραφειοκρατικού σοσιαλισμού. Απαιτεί τις ριζικές, επαναστατικές αλλαγές – όμως μέσα στη σύγχρονη μεταβιομηχανική κοινωνία. Ποιες αλλαγές συγκεκριμένα; Απάντηση: κατάληψη της Wall Street. Εξάλειψη της ουσίας της. Να καταργηθούν οι Τράπεζες. Να καταργηθούν τα Χρηματιστήρια. Με άλλα λόγια – πλήρης απελευθέρωση από το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο. Όχι η τελειοποίησή του, αλλά ο κόσμος, η ζωή δίχως αυτό. Όπως κάποτε ο κόσμος έμαθε να ζει χωρίς σκλάβους και σκλαβοπάζαρα, χωρίς δουλοπάροικους και φεουδάρχες.
Το κίνημα δεν συνειδητοποίησε επαρκώς, ότι η συντριβή του οικονομικού κεφαλαίου θ’ αλλάξει αναπόφευκτα όλη την μεταβιομηχανική κοινωνία. Θα μεταμορφώσει – όπως έλεγε ο Ίψεν – τις Κοινωνίες των Τρολ, σε Κοινωνίες των Ανθρώπων. Όμως προσδιόρισε σωστά την πρώτη φάση του πολέμου – κατά του οικονομικού κεφαλαίου.
Εδώ και είκοσι χρόνια βλέπουμε, πως οι μεγαλοφυΐες της οικονομίας σώζουν εμάς και όλο τον κόσμο από τις καταστροφές. Αλλά με σιδηρά βεβαιότητα όλο εμφανίζονται ίδιες επαναλαμβανόμενες κρίσεις. Ήρθε λοιπόν η ώρα να βγάλουμε ορισμένα συμπεράσματα. Η ουσία τους είναι μια: η ολιγαρχία, η οικονομική νομενκλατούρα δεν καταφέρνει να παίξει το ρόλο ηγέτη του πολιτισμού του 21ου αιώνα. Δεν το καταφέρνει παρόλο που ελέγχει όλη τη κρατική εξουσία. Δεν το καταφέρνει παρόλο που σφετερίστηκε ένα σημαντικό μέρος του πλούτου της κοινωνίας. Δεν το καταφέρνει παρόλο που εξασφάλισε για τον εαυτό τους ένα επίπεδο ζωής κατά εκατοντάδες, χιλιάδες φορές καλύτερο από τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.
Πίσω από την ανικανότητα της σύγχρονης ολιγαρχίας, της σύγχρονης οικονομικής νομενκλατούρας να κυβερνήσει τον κόσμο, βρίσκεται ο απίστευτος εκφυλισμός της ελίτ, το γεγονός, ότι έγινε υπερβολικά «δεύτερη», ασήμαντη. Αντί για ηγέτες-ιερά τέρατα, ο κόσμος γέμισε με ηγέτες-κακούς μαθητές, ηγέτες-αρχέγονους, ηγέτες-βλήτα.
Όμως και πίσω από τα πρόσωπα πρέπει να διακρίνουμε κάποια θεμελιώδη αιτία, που βρίσκεται στο γεγονός, ότι εξαντλήθηκε όλο το δυναμικό των χρημάτων και νομισματικών μηχανισμών.
Το δυναμικό του μονεταρισμού. Από πάνω εξαντλούνται και οι δυνατότητες και τα αποθεματικά όλης της γενικώς οικονομικής αντιμετώπισης. Ο κόσμος του 21ου αιώνα, ο κόσμος της εξερεύνησης του Διαστήματος, των γενετικών μετασχηματισμών, ο κόσμος των οικολογικών καταστροφών, ο κόσμος των εθνικών, ηθικών, θρησκευτικών συγκρούσεων και πολέμων, ολοένα και περισσότερο δεν είναι «για τα δόντια» ούτε των νομισματικών, ούτε γενικώς των οικονομικών μηχανισμών και εργαλείων. Γι’ αυτό το λόγο η απομάκρυνση του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου με την χρηματοοικονομική ολιγαρχική του ηγεσία – καθίσταται αναγκαία για την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα.
Κι εφόσον η Ρωσία – καλώς ή κακώς - μας έγινε μέρος αυτού του κόσμου, μόνο στο ρόλο του «παιδιού για τα θελήματα», το οποίο τα αφεντικά μια καλούν και μια διώχνουν, το κίνημα «Κατάληψη της Wall Street» είναι και για μας και υπέρ μας. Είναι – το Δικό μας κίνημα.
Το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο δεν κατέβηκε από τον Άρη ή από τα πέρατα του Γαλαξία. Αναπτύχθηκε πάνω σε πραγματικά προβλήματα, αντιθέσεις, συγκρούσεις του πολιτισμού του 20 αιώνα. Είναι – προϊόν του περιβάλλοντα κόσμου. Γι’ αυτό δεν μπορεί να αφαιρεθεί με κάποια χειρουργική επέμβαση. Η κατάληψη της Wall Street μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: να αντικατασταθεί με έναν πιο τέλειο, πιο ανθρώπινο μηχανισμό.
Η εμπειρία του μεγαλόπνοου πειράματος όσον αφορά την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον κρατικο-γραφειοκρατικό σοσιαλισμό μας διδάσκει, ότι το ζήτημα της αντικατάστασης των παλαιών κοινωνικών ιστών που κατέληξαν σε καρκίνωμα – είναι βασικό. Η λανθασμένη απάντηση στην ερώτηση: «τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει την Wall Street;» μπορεί να οδηγήσει στον 21 αιώνα σε τραγωδία, εξίσου τρομακτική με εκείνης του 20 αιώνα, «αιώνα-λυκόσκυλο» (όπως αποκάλεσε τον 20 αιώνα ο ποιητής Όσιπ Μάντελσταμ – σημ. της μτφ.)
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι – ποιο θα είναι το πρόγραμμα αντικατάστασης της Wall Street, και θέλω να γράψω ορισμένες σκέψεις σκέψεις πάνω σ’ αυτό.


3. Τι θα μπορούσε να αντικαταστήσει το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο;
Ιδεολογία της κατάληψης. Η ουσία του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου δεν είναι στα χρήματα, στις πιστώσεις, στα επιτόκια, στις μετοχές και σε άλλα αξεσουάρ της οικονομίας της αγοράς. Η ουσία είναι ότι μονοπώλησε αυτά τα εργαλεία της αγοράς, τα πήρε υπό τον έλεγχό του, έγιναν μεν τυπικά εργαλεία της αγοράς, αλλά ουσιαστικά – διοικητικά. Έκανε ο, τι έκανε κάποτε με μας ο γραφειοκρατικός σοσιαλισμός. Η διοίκηση στο σοβιετικό σοσιαλισμό είχε ένα κέντρο, το κέντρο όλης της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Η διοίκηση, ακόμα και η διοίκηση των είκοσι ή επτά Προέδρων ή Πρωθυπουργών, η διοίκηση μια αγέλης ολιγαρχών – είναι διοίκηση πολυκεντρική. Είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον κρατικό-γραφειοκρατικό μονοπολισμό. Αντί για μια εξουσία δρουν κάμποσες δυνάμεις. Και η αλλαγή της ποσότητας δεν μπορεί να μην αλλάξει την ποιότητα. Η ηγεσία χάνει την μακροβιότητα και την σταθερότητα, ακόμα κι αν είναι γεμάτες σφάλματα. Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι όταν ανάμεσα στα μερικά κέντρα εμφανίζονται κέντρα-παράσιτα. Γι’ αυτό το λόγο η ιδεολογία της «κατάληψης της Wall Street»συμπεριλαμβάνει δυο στρατηγικές.
Στρατηγική πρώτη:κατάργηση του μονοπωλίου του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου,κάτι σχετικό με την περίφημη Αντιμονοπωλιακή Νομοθεσία των ΗΠΑ. Κατάργηση των σημερινών τραπεζών, κατάργηση των Χρηματιστηρίων. Η δημιουργία μικρών και μεσαίων χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων με ταυτόχρονη εμφάνιση ενός πραγματικού ανταγωνισμού της αγοράς.
Στρατηγική δεύτερη: η κατεύθυνση των πραγματικών αλλαγών πρέπει να αφορά εκείνο το μέρος του χρηματοοικονομικού τομέα, που η φύση και το περιεχόμενό του συνδέεται με την οικονομία. Είναι απαραίτητο στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αυτό το μέρος του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου πρέπει να εθνικοποιηθεί, να παραδοθεί στα χέρια του κράτους, όπως του παραδόθηκε η κατάκτηση του Διαστήματος ή τα πυρηνικά όπλα.
Ας σταματήσουμε για λίγο στο ζήτημα αυτών των στρατηγικών.
Η «κατάληψη» των Τραπεζών. Πρόκειται για μια ολοκληρωτική κατάργηση των σύγχρονων ιδιωτικών Τραπεζών, όπως κάποτε καταργήθηκαν οι μεγάλες γαιοκτησίες.
Για τη φύλαξη των χρημάτων των πολιτών (μόνο για τη φύλαξη) πρέπει να δημιουργηθεί αλυσίδα των Ταμιευτηρίων, η δραστηριότητα των οποίων θα περιορίζεται στην παροχή υπηρεσιών στους πολίτες μιας πόλης ή μιας περιφέρειας. Τα Ταμιευτήρια αυτά μπορούν να είναι συνεταιριστικά, ιδιωτικά ή δημοτικά, γύρω στα δέκα σε κάθε περιφέρεια. Θα πρέπει να ανταγωνίζονται. Κανένας από τους πελάτες του Ταμιευτηρίου δεν θα έχει το δικαίωμα να έχει χρήματα σε περισσότερα από τρία Ταμιευτήρια και το ποσό της κατάθεσης δεν θα μπορέσει να υπερβαίνει το 1% του συνολικού κεφαλαίου του Ταμιευτηρίου. Το Ταμιευτήριο θα πληρώνει μόνο τους τόκους, που αντισταθμίζουν τον πληθωρισμό. Γι’ αυτό θα φυλάει τα χρήματά του σε ειδικό κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας και από κει θα παίρνει αυτόν τον «αντιπληθωριστικό» τόκο και επιπλέον χρήματα για τη λειτουργία του.
Για τα ελεύθερα κεφάλαια των ιδιωτικών επιχειρήσεων αντί για Τράπεζες πρέπει να δημιουργηθούν Οργανισμοί αμοιβαίας πίστωσης. Εκεί θα κατατίθενται τα χρήματα με σκοπό την είσπραξη των τόκων. Και οι Οργανισμοί αυτοί θα πιστώνουν μόνο τις ιδιωτικές επιχειρήσεις. Για την εξασφάλιση της κατάργησης των μονοπωλίων δημιουργείται ένα ολόκληρο σύστημα «ασφαλειών». Το αφεντικό του Οργανισμού (εφόσον υπάρχει) δεν θα έχει το δικαίωμα να κατέχει πάνω από το 10% και κάτω από το 5% από το συνολικό κεφάλαιο του Οργανισμού. Κανένας πιστωτής δεν θα μπορεί να πάρει πίστωση πάνω από το 1% του συνολικού κεφαλαίου του Οργανισμού.
Ο Οργανισμός λειτουργεί στα πλαίσια μιας περιφέρειας, και κάθε περιφέρεια πρέπει να έχει από 10 και πάνω τέτοιους Οργανισμούς. Το κεφάλαιο του κάθε Οργανισμού δε θα πρέπει να υπερβαίνει 1% από το συνολικό πλούτο της περιφέρειας. Ένα νομικό πρόσωπο δεν μπορεί να έχει καταθέσεις σε πάνω από τρεις Οργανισμούς. Οι Οργανισμοί της Αμοιβαίας Πίστωσης δε θα έχουν το δικαίωμα να εμπορεύονται, να έχουν μετοχές άλλων οργανώσεων και Οργανισμών. Δεν θα έχουν το δικαίωμα να παίρνουν δάνεια από τι κράτος. Η αλληλοπίστωση των Οργανισμών πρέπει να απαγορεύεται. Ο Οργανισμός έχει κέρδος από τις πιστώσεις, αλλά αυτό το κέρδος, που παίρνουν τα Αφεντικά του δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσόν του μέσου κέρδους του κάθε καταθέτη του Οργανισμού.
Τα περίσσια κέρδη θα κατανέμονται ανάμεσα σε όλους τους καταθέτες ανάλογα με το ποσό των καταθέσεών τους. Με τέτοιου είδους περιορισμούς οι Οργανισμοί δε θα μπορέσουν να συμμετέχουν σε καμιά κομπίνα – ούτε με τα επιτόκια, ούτε με τις μετοχές. Θα συμμετέχουν στον ελεύθερο ανταγωνισμό στον τομέα των χρηματοοικονομικών.
«Κατάληψη του Χρηματιστηρίου». Για να καταργηθεί το Χρηματιστήριο, πρέπει να καταργηθούν σχεδόν όλες οι σύγχρονες λειτουργίες του μετοχικού κεφαλαίου. Η μετοχή πρέπει να γίνει εργαλείο «συμμετοχής» του κατόχου της στην ιδιοκτησία της εταιρίας και στα κέρδη από αυτήν. Ο κάτοχος της μετοχής την αγοράζει από την μετοχική εταιρία. Δεν έχει το δικαίωμα να την πωλήσει σε τρίτο πρόσωπο, μπορεί μόνο να επιστρέψει τις μετοχές του πίσω στην εταιρία. Και εκείνη έχει την υποχρέωση να τις αγοράσει. Κι σε περίπτωση που δεν μπορεί να τις αγοράσει, πρέπει να κάνει απολογισμό για την κατάσταση του κεφαλαίου της. Και τα αφεντικά των εταιριών και οι διαχειριστές βρίσκονται υπόδικοι σε περίπτωση που δεν μπορούν να εξαγοράσουν τις μετοχές προς πώληση. Ένας μέτοχος δεν μπορεί να έχει πάνω από το 1% των μετοχών του μετοχικού κεφαλαίου. Οι μετοχές έχουν πολύ περιορισμένη αρμοδιότητα μεταφοράς κεφαλαίων: μια φορά το χρόνο το κράτος οργανώνει Εκθέσεις, όπου οι μετοχικές εταιρίες μπορούν να πωλούν ελεύθερες (που δεν έχουν κατόχους) μετοχές – σε κάθε αγοραστή όχι πάνω από το 1% του συνολικού κεφαλαίου.
Πρέπει να εγκαταλείψουμε την αυταπάτη του «λαϊκού καπιταλισμού”, βασισμένου στην κατανομή των μετοχών ανάμεσα σε όλους τους εργαζόμενους. Με ιδιαίτερη δύναμη η ουτοπικότητα αυτής της αυταπάτης εκδηλώθηκε σε μας, στη Ρωσία. Οι ειλικρινείς ιδέες του Σβιατοσλάβ Φιόντοροβ, ότι οι μετοχές θα κάνουν τον κόσμο του πρώην σοσιαλισμού ευτυχισμένο, έμειναν στη σφαίρα του ονείρου. Πουθενά στη Ρωσία οι μετοχικές εταιρίες δεν έγιναν μορφή συμμετοχής του πληθυσμού στην πραγματικές επιχειρήσεις. Λογικό είναι να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα.
Κρατικοποίηση του χρηματοοικονομικού τομέα. Τα κρατικά χρηματοοικονομικά ιδρύματα γίνονται το πιο σημαντικό μέρος του χρηματοοικονομικού τομέα.
Είναι η Εθνική Τράπεζα και τα παραρτήματά της. Ανάμεσά τους κι εκείνα, που συνεργάζονται με τους Οργανισμούς αμοιβαίας πίστωσης και τα Ταμιευτήρια. Κι εκείνα που διοργανώνουν τις Εκθέσεις των μετοχών. Η Εθνική Τράπεζα είναι Τράπεζα πίστεως του πραγματικού τομέα της οικονομίας. Η Εθνική Τράπεζα δεν έχει το δικαίωμα να πιστώνει ούτε τα Ταμιευτήρια, ούτε τους Οργανισμούς της αμοιβαίας πίστωσης. Στο Δίκτυο της Εθνικής Τράπεζας ανήκει επίσης η Τράπεζα των μακροπρόθεσμων επενδύσεων, η Τράπεζα επενδύσεων στο στεγαστικό τομέα και η Venture Capital Bank – πρώτα από όλα για εκσυγχρονισμό.
Μια ειδική Τράπεζα στο Δίκτυο της Εθνικής Τράπεζας – η Τράπεζα που συνεργάζεται με τις επιχειρήσεις του κρατικού τομέα –Τράπεζα Εθνικής Βιομηχανίας (GosPromBank). Θα χρειαστεί και η Αγροτική Τράπεζα. Οι κρατικές Τράπεζες δεν πρέπει να στοχεύουν στα κέρδη.
Οι τόκοι που εισπράττουν πρέπει να είναι ελάχιστοι, ίσα για τα λειτουργικά έξοδα. Ο κύριος στόχος των Εθνικών Τραπεζών θα είναι να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της οικονομίας. Οι πιστώσεις των Κρατικών Τραπεζών πρέπει να είναι φτηνοί. Πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι η ισλαμική ιδεολογία και οι ισλαμικές Τράπεζες απορρίπτουν γενικώς τους τόκους. 
Η Εθνική Τράπεζα πρέπει να γίνει δημόσιος, ανοιχτός Οργανισμός. Κάθε είδους ντρουβά για τους αξιωματούχους (από Τράπεζες και άλλες κρατικές δομές) πρέπει να ξεριζώνονται.
Αν οι πολίτες έχουν χρήματα, που στους υπάρχοντες κανόνες «δεν χωράνε» στα Ταμιευτήρια – ας τα καταθέτουν στην Εθνική Τράπεζα. Το ίδιο ισχύει και για τα χρήματα των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Υπό αυτές τις συνθήκες δε θα μπορέσει να υπάρχει το στρώμα των εισοδηματιών – εκείνων που ζουν από τις καταθέσεις τους. Πάνω-κάτω σημαντικά εισοδήματα θα μπορέσουν να έχουν μόνο όσοι τα επενδύουν στον τομέα της πραγματικής οικονομίας, άμεσα ή μέσω αγοράς των μετοχών. Υπό αυτές τις συνθήκες τα μεγάλα ποσά θα πρέπει να φυλάσσονται στις Τράπεζες. Τα κλεμμένα λεφτά ή τα χρήματα από μίζες δε θα μπορέσουν να συμπεριληφθούν. Για τα χρήματα τέτοιου είδους μένει μόνο η εκδοχή της βαλίτσας ή της θυρίδας.

4. Και μετά τί; Τίθεται η ερώτηση προς τι όλος αυτός ο λαβύρινθος από κανόνες και περιορισμούς; Όλοι γνωρίζουμε, πως οι υπάλληλοι, που παρακολουθούν την εφαρμογή τους, τους μετατρέπουν σε ντρουβάδες.
Αλλά το θέμα είναι, πως καταργώντας το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, θα πρέπει να διατηρήσουμε το χρηματοοικονομικό σύστημα, απαραίτητο για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Απαραίτητο είναι, καταργώντας το μονοπολισμό, να διατηρήσουμε και τον ιδιωτικό τομέα, και τον ελεύθερο ανταγωνισμό. Με άλλα λόγια, πρέπει να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε τη βάση του μεταβιομηχανικού καθεστώτος – το συνδυασμό της ελεύθερης αγοράς, του ανταγωνισμού και της κρατικής, κεντρικής ρύθμισης. Καταστρέφοντας την χρηματοοικονομική ολιγαρχία, θα πρέπει μετά την εθνικοποίηση να διατηρήσουμε στο σύστημα των κρατικών οικονομικών και την εμπειρία, και εν μέρει, το μηχανισμό της πολύπλοκης ρύθμισης. Δημιουργώντας μετά την εθνικοποίηση το μεταβιομηχανικό-κρατικό τραπεζικό σύστημα. Πρέπει να δημιουργήσουμε και μηχανισμούς προστασίας από τις ασθένειες του κρατικού γραφειοκρατισμού, οι οποίες εμφανίστηκαν στο σοβιετικό σύστημα.
Η δυσκολία και η αντιφατικότητα των στόχων της πραγματικής κατάληψης της Wall Street γεννάει και τις δυσκολίες των προτεινόμενων μέτρων. Ας υποθέσουμε, ότι καταφέραμε να κάνουμε την «κατάληψη» της Wall Street. Όχι να την καταστρέψουμε, ούτε να επιστρέψουμε στον κρατικό-γραφειοκρατικό σοσιαλιστικό ολοκληρωτισμό, αλλά να δημιουργήσουμε πιο υψηλό, πιο οργανωμένο σύστημα, που εμπεριέχει μέρος της χρηματοπιστωτικής αγοράς για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και κρατικό μέρος για εθνικές οικονομικές ανάγκες.
Τι θα γίνει μετά;
Σκεπτόμενοι το μέλλον πρέπει να φανταστούμε καθαρά τις μελλοντικές προσπάθειες εκείνων, που σήμερα κάνουν την κατάληψη της Wall Street – σύμφωνα με την ορολογία της Κινεζικής Επανάστασης – των zàofăn, των επαναστατών.
Αν όπως ισχυρίζονται κάποιοι, κατέχω το χάρισμα της πρόβλεψης, θα τολμήσω να προβλέψω, ότι ο επόμενος μετά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, στόχος της ολικής καταστροφής θα γίνει εκείνο το απόστημα, στο οποίο μετατράπηκε (με κάποιες εξαιρέσεις) η τηλεόραση.
Οι άνθρωποι, τους οποίους το κανάλι «Ρωσία 24» βομβαρδίζει από το πρωί ως το βράδυ με πίνακες των μετοχών, των τιμών του συναλλάγματος, των τιμών του πετρελαίου και αερίου, κουράστηκαν να αισθάνονται ηλίθιοι. Οι άνθρωποι γνωρίζουν, ότι εκείνοι δημιουργούν και χτίζουν τα πάντα, και τα αφεντικά των Τραπεζών και των Χρηματιστηρίων ρίχνουν στα κεφάλια τους την άνοδο τιμών, την ανεργία, τον πληθωρισμό, καταληστεύουν τους μισθούς και τις οικονομίες τους.
Και το κύριο – η τηλεόραση έγινε το βασικό εργαλείο για τη δημιουργία ηλιθίων μαζών, αποσβωλώνοντας και αποβλακώνοντας συστηματικά τον κόσμο. Βλακώδη σόου για μικροαστούς. Κίτρινες εκπομπές που ασχολούνται με τα προσωπικά των δήθεν celebrities, με την επiλογή των συντρόφων, λες και διαλέγουν αγελάδες. Οι τηλεπαρουσιαστές που εξασκήθηκαν στο ψήσιμο κρέατος, περνούν στη επεξεργασία των ανθρώπινων εγκεφάλων. Δήθεν διανοούμενοι μιμούνται δήθεν επιστημονικές συζητήσεις. Οι δήθεν οικονομολόγοι συζητούν περί των οικονομικών, για να πείσουν το λαό, ότι δεν σκαμπάζει τίποτα σ’ αυτά τα θέματα.
Στην Κίνα οι ηγέτες οραματιστές αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα «πολιτιστική επανάσταση» κατά παντός είδους ριάλιτι. Η συντριπτική εκστρατεία των Ερυθροφρουρών κατά του σοσιαλιστικού κομματικού και κρατικού μηχανισμού της Κίνας έγινε μια από τις βάσεις του οικονομικού θαύματος των κινεζικών μεταρρυθμίσεων. Μια άλλη βάση ήταν η σπαρμένη με πτώματα πλατεία Τιενανμέν, που στάθηκε εμπόδιο για διάφορες φιλελεύθερες αριστερίζουσες θεραπείες σοκ. Μπορούμε να περιμένουμε, πως η συντριβή της κινεζικής τηλεόρασης θα επιτρέψει στην Κίνα να δώσει στον κόσμο το παράδειγμα του «κοινωνικού» πια θαύματος. Αλλά αν η εκστρατεία «από πάνω» δεν λειτουργήσει, τότε θ’ αρχίσει – όπως και στα οικονομικά – η επανάσταση «από κάτω» - το κίνημα «Κατάληψη του Τηλεοπτικού Πύργου». Και θα συντελεστεί η Δίκη της Ιστορίας, όπου η τηλεόραση – αν μιλήσουμε με την ορολογία της δίκης της Νυρεμβέργης – θα ανακηρυχθεί σε «εγκληματική οργάνωση». Και δεν αποκλείεται – από την πείρα της κινεζικής πολιτιστικής επανάστασης – να συντελεστεί το Τελευταία Μεγάλο Τηλεσόου,όπου όλοι οι διευθυντές και παράγοντες της τηλεόρασης θα στέκονται γονατιστοί, με ταμπελίτσες μεταμέλειας στο λαιμό. Και μετά αυτοί οι «διαφθορείς των λαϊκών μαζών» θα αναχωρήσουν για χρόνια ολόκληρα να χτίζουν μονάδες αληθινού πολιτισμού, κατεστραμμένου από την τηλεόρασή τους.
Μετά μπορούμε να υποθέσουμε, ότι το κύριο πρόβλημα των μεταρρυθμίσεων θα προέρχεται από τον γραφειοκρατικό κρατικισμό. Στα χέρια των αξιωματούχων θα περάσει ένα τεράστιο μέρος δραστηριότητας των σημερινών Τραπεζών, μονοπωλίων και των αφεντικών τους, ολιγαρχών. Αλλά σήμερα, όπως δείχνει η πείρα της Ρωσίας και των πιο αναπτυγμένων χωρών, δύσκολα αποφεύγονται οι δυο βασικές ασθένειες του γραφειοκρατικού κρατικισμού: η αδιαφορία της γραφειοκρατίας για πιο αποδοτική, αλλά πιο απαιτητική, ριψοκίνδυνη και εντατική δουλειά, και η διαφθορά, το μέλημα των γραφειοκρατών για τη δική της τσέπη, το δικό τους μερίδιο από τα κέρδη.
Άρα πρέπει από τώρα να ετοιμάζονται όλοι οι μηχανισμοί αντίδρασης. Διαφάνεια, δημοσιότητα, έλεγχος των μαζών, έλεγχος από την πλευρά της τέταρτης εξουσίας (των ΜΜΕ), ενίσχυση του ανεξάρτητου χαρακτήρα της τρίτης εξουσίας, των δικαστικών Αρχών.
Μετά πρέπει να δημιουργήσουμε το μηχανισμό, που θα κάνει τους γραφειοκράτες να ενδιαφερθούν για αποδοτικές λύσεις.
Θυμάμαι, ότι γι’ αυτήν ακριβώς τη σκέψη για τη συμμετοχή των αξιωματούχων στην τελική απόδοση με βρίζουν ακόμα οι ανόητοι οπαδοί της ουτοπικής και αδύνατης υπαλληλικής αφιλοκέρδειας. Απέρριψαν τη «συμμετοχή» και ως αποτέλεσμα απέκτησαν την ανθούσα διαφθορά. Όταν μιλάω για μεγαλύτερο ρόλο του κράτους, εννοώ όλο το κράτος, και όχι τις διακλαδώσεις του, τις εκτελεστικές και νομοθετικές Αρχές. Στη θέση του κράτους όλο και πιο συχνά πρέπει να βλέπουμε τους θεσμούς της κοινωνίας των πολιτών. Στις μακροπρόθεσμες επενδύσεις και τις επενδύσεις των επιχειρησιακών κεφαλαίων η ανεξαρτησία τους από την «εποχικότητα» των εκλεγμένων Αρχών είναι ιδιαίτερα σημαντική και απαραίτητη. Πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι ακόμα ο Φ. Ρούζβελτ, δημιουργώντας την πρώτη στις ΗΠΑ εταιρία για την ανάπτυξη της κοιλάδας του ποταμού Τενεσί, εξασφάλισε εξ’ αρχής την ανεξαρτησία της διοίκησης της εταιρίας και από το Κογκρέσο, και από τον εαυτό του τον ίδιο.
Μετά τον τραπεζικό τομέα πρέπει ν’ αρχίσει ο πόλεμος με άλλα μονοπώλια: και στην οικονομία, και στην επιστήμη, και στην εκπαίδευση, και στον πολιτισμό, και στον αθλητισμό. Μετά από τα μέτρα στη χώρα σου θα έρθουν τα μέτρα σε όλο τον πλανήτη. Για τέτοια μέτρα της παγκοσμιοποίησης των οικονομικών του πλανήτη και της δημιουργίας της Ενιαίας Παγκόσμιας Κεντρικής Τράπεζας πολύ σωστά μιλούσε πρόσφατα ο Πάπας της Ρώμης Βενέδικτος 16ος:
«Το Βατικανό προτείνει να ξεκινήσει άμεσα η μεταρρύθμιση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και να ιδρυθεί μια ενιαία κεντρική Τράπεζα. Θα αναλάβει τον έλεγχο της αγοράς συναλλάγματος και της πιστωτικής πολιτικής των εθνικών χρηματοοικονομικών οργανώσεων». Για τα Παγκόσμια Χρήματα μιλούσε συχνά ο Πρόεδρος του Καζακστάν Ν. Ναζαρμπάγιεφ.
Μετά τη διεθνοποίηση στον τραπεζικό τομέα απαραίτητα είναι τα μέτρα για τη διεθνοποίηση των φυσικών πόρων. Και σαν προοπτική – η παράδοση στις παγκόσμιες δομές του ελέγχου των φυσικών πόρων, της προστασίας του κλίματος, της φύσης, όλου του περιβάλλοντος, των γονιδίων της ανθρωπότητας, της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Γι’ αυτό στον κόσμο πρέπει να δημιουργούνται και να ενισχύονται οι ημικυβερνητικοί και μη-κυβερνητικοί κοινωνικοί θεσμοί. Ό, τι ονομάζουμε παγκόσμια κοινωνία των πολιτών.

Όλες οι μεγάλες λαϊκές επαναστάσεις πάντα από την αρχή τους συνοδεύονται από την εμφάνιση των μερικών κατανοητών και οικείων σε κάθε άνθρωπο συνθημάτων. Το 1917 ήταν τα συνθήματα «Γη – στους αγρότες!», «Εξουσία – στα Σοβιέτ!», Το 1990 – «Να καταργηθεί το άρθρο 6 του Συντάγματος, να καταργηθεί το μονοπώλιο στην εξουσία του ΚΚΣΕ!». Η σημασία του κινήματος «κατάληψη της Wall Street» είναι ότι τα κύρια συνθήματά του είναι κατανοητά και οικεία στον καθένα:
– κατάργηση των Τραπεζών
– κατάργηση των Χρηματιστηρίων
– Ταμιευτήρια – στους πολίτες
– Οργανισμοί της Αμοιβαίας πίστωσης – στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις
– Εθνικές μη κερδοσκοπικές Τράπεζες – στη χώρα
– Παγκόσμια Τράπεζα και παγκόσμιο χρήμα – στον πλανήτη

----------------------------------------------------------------------------------------------

 

www