JA Teline V - шаблон joomla Форекс
24
Thu, Oct

Ζυλ, Μελίνα, Τζο: όταν κοιτάς τον κόσμο με αγάπη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Typography

Ευγενία Κριτσέφσκαγια

75 χρόνια από τη γέννηση του Τζο Ντασέν
5 χρόνια χωρίς τον Ζυλ Ντασέν


Αποκλειστική συνέντευξη ή μάλλον συνομίλια στα ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά με τον άνθρωπο-θρύλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) Ζυλ Ντασέν τις παραμονές της Ολυμπιάδας της Αθήνας, το 2004. Ήταν η πρώτη και η τελευταία συνέντεξή του στον Ρωσόφωνο Τύπο (όπως είπε ο ίδιος) και μάλλον η τελευταία του συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.

 

 

Το 2013 συμπληρώνονται 5 χρόνια από την ημέρα που σε ηλικία 97 ετών άφησε ετούτο τον κόσμο ο Ζυλ Ντασέν (1911-2008) και 75 χρόνια από τη γέννηση του Τζό Ντασσέν, που εγκατέλειψε τη ζωή μόλις 42 ετών (1938-1980). Αυτές οι σελίδες αφιερώνονται σε πατέρα και γιο Ντασέν, οι οποίοι έκαναν τον κόσμο καλύτερο – ο πρώτος με τις ταινίες του, και ο δεύτερος – με τα τραγούδια του.
***
«Αν δεν ήσουν εσύ, δε θα υπήρχε λόγος να ζω». Ποιός στη Σοβιετική Ένωση της δεκαετίας του ΄70 δεν τραγουδούσε αυτήν τη μελωδία μαζί με τον Τζό Ντασέν, Τον Γάλλο τραγουδιστή η δόξα του οποίου επισκίασε στην ΕΣΣΔ όλους τους ξένους τραγουδιστές και όλα τα ξένα συγκροτήματα. Και αυτό, παρότι η σοβιετική νεολαία πάση θυσία ήθελε ν’ ακούει το αιρετικό ροκ, τους «Doors», «Led Zeppelin», «Pink Floyd». 
Ο Ντασέν ήταν διαφορετικός, δεν έμοιζε με κανένα, και χωρίας αμφιβολία, αυτός και κανείς άλλος έγινε πρέσβης της γαλλικής γλώσσας στην ΕΣΣΔ. Ακούγοντάς τον, όλος ο κόσμος ήθελε να μάθει να προφέρει αυτό το βελούδινο γαλλικό «ρ», το τελικό γράμμα της αιώνιας λέξης «amour», σήμα κατατεθέν των Γάλλων και της γλώσσας τους.
Με μεγάλη έκπληξη έμαθα τότε, ότι ο Τζο Ντασέν δεν είναι Γάλλος, αλλά Αμερικανός. Εκτός αυτού ήταν Εβραίος με καταγωγή κατά κάποιο τρόπο από την Οδησσό. Τον Τζό και τον Ζυλ Ντασέν συχνά αποκαλούν «Ρώσους στην καταγωγή», αλλά κανένας τους δεν μπορούσε να είναι Ρώσος! Ο Εβραίος παππούς του Ζυλ Ντασέν έφτιαχνε καπέλα για την Όπερα της Οδησού, και ο πατέρας του εγκατέλειψε τη Ρωσία στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν δεν εμφανίστηκε ακόμα η νέα εθνικότητα «Ρωσοεβραίος», την οποία επινόησαν στα σοβιετικά χρόνια.
Από παλιά όμως υπήρχε η ξεχωριστή εθνικότητα – «Οδησσίτης», και το γεγονός, ότι οι Ντασέν ανήκαν σ’ αυτήν την κάστα, δικαιολογούσε απόλυτα στα μάτια μου εκείνη την ξεχωριστή αύρα που μια ζωή περιέβαλε τον πατέρα και τον γιο Ντασέν.
Οι Ντασέν ήταν γέννημα θρέμμα της Οδησσού. Ούτε της Αμερικής, ούτε της Γαλλίας, ούτε της Ελλάδας. Ούτε εννοείται της Ρωσίας.
Όταν ρώτησα τον Ζυλ Ντασέν, τί τον εξοργίζει, εκείνος απάντησε: «Ο αντισημιτισμός».
Σε μια σελίδα του σάιτ των Εβραίων της Οδησσού διαβάζω: «Η μητέρα του Ζυλ Ντασέν καταγόταν από την Οδησσό, και έτσι εξηγείται, ότι ο Ζυλ Ντασέν είναι μεγαλοφυία, και ότι με τη σειρά του γέννησε μια άλλη μεγαλοφυία  - τον Τζο Ντασέν.
Παρόλο που οι Οδησσίτες έκαναν λάθος – η μητέρα του Ζυλ Ντασέν δεν είχε καμιά σχέση με την Οδησσό – έχουν απόλυτο δίκαιο όσον αφορά τη μεγαλοφυία. Οι διάσημοι πατέρας και υιός είχαν ακόμα ένα προσόν, που σπάνια συναντάς στους αστέρες του καλλιτεχνικού στερεώματος: τη σεμνότητα, αποστροφή για κάθε είδους επάρσεις.
Και οι δυο τους σαν να μην συνειδητοποιούσαν τη θέση τους: ό, τι γνωρίζουμε για την προσωπική ζωή των Ντασέν, το ξέρουμε αποκλειστικά από ξένα στόματα και αναμνήσεις. Σπάνια έδιναν συνεντεύξεις και προστάτευαν τις ιδιωτικές τους στιγμές. «Οι σοφοί λένε, ότι όταν μπαίνεις στο σπίτι σου, πρέπει να κλείνεις την πόρτα. Διατηρώ κι εγώ αυτό το δικαίωμα», γελούσε ο Τζο Ντασέν και δεν παρέκκλινε ποτέ από αυτόν τον κανόνα. Λίγοι έχουν την πολυτέλεια να αγνοούν τη δόξα.
Το τελευταίο του καλοκαίρι στη Γή, το 1980, ο Τζο Ντασέν. μετά από το διαζύγιο με τη γυναίκα του Κριστίν, αποφάσισε να κόψει το τραγούδι και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην αγαπημένη του απασχόληση – να είναι πατέρας των δυο αγοριών. Κάπως έτσι παράτησε τη σκηνοθεσία ο πατέρας του, Ζυλ Ντασέν, αφιερώνοντας τη ζωή του στην αρχή στην Μελίνα Μερκούρη και μετά το θάνατό της – στο έργο της ζωής της, την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Και οι δυο τους παράτησαν την επιτυχή καριέρα στο ζενίθ της δόξας και της παγκόσμιας αναγνώρισης και λατρείας.
Ο Ζυλ Ντασέν πλησιάζει τα 94 (η συνάντηση αυτή έγινε το 2004). «Καμουφλαρίστηκε» τόσο καλά, που, αναζητώντας πληροφορίες, έβρισκα πλέον διαφορετικές «ειδήσεις»: κάποιοι τον τοποθέτησαν στην Ελβετία, όπου ζούσε «μοναχικός και εγκατελειμένος», σχεδόν μισότρελος μετά το θάνατο του γιού και της γυναίκας του, άλλοι τον είχαν «θάψει» ακομα το 1992.
Όταν έμαθα, ότι ο Ζυλ Ντασεν ζει μόνιμα στην Ελλάδα, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη και να τον συναντήσω. Όχι τον παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτη, ούτε τον άνδρα της Μελίνας Μερκούρη, αλλά τον συμπατριώτη μου και πατέρα του αγαπημένου μου τραγουδιστή, ο οποίος «μελοποίησε» τα νιάτα μας, τον άνθρωπο, που ζει σε μια άλλη πατρίδα, όπως κι εγώ.
«Να έχετε υπόψη σας, ότι ο κύριος Ντασέν δεν απαντάει σε ερωτήσεις προσωπικής φύσεως», με προειδοποίησε η γραμματέας του στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη. Θα μιλήσει μόνο για την επιστροφή των Μαρμάρων».
Ήμουν προετοιμασμένη μετά από το πλήθος άρθρων στο ρωσικό και το γαλλικό Διαδίκτυο, αλλά αποφάσισα να ρισκάρω και του έγραψα γράμμα, όπου ομολογούσα την παλιά μου αγάπη για τον γιο του, με τα τραγούδια του οποίου μεγάλωσε η γενεά μου στη Μόσχα και οι φωτογραφίες του οποίου κοσμούσαν τα δωμάτια μας, όμολογούσα τον θαυμασμό μου για την Μελίνα και για τον ίδιον, άνθρωπο της Αναγέννησης, το πρόσωπο του οποίου με τα φωτεινά μπλε (της θάλασσας) μάτια και τα κατάλευκα μαλλιά μου θύμιζαν τα πορτραίτα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Η επιστολή μου ήταν ειλικρινής. Φαινόταν, ότι δεν σκοπεύα να εκμαιεύσω κάτι. Εν ολίγοις, η γραμματέας με πήρε τηλέφωνο και είπε, ότι ο κύριος Ντασέν θα απαντήσει σε όλες μου τις ερωτήσεις.
Διαβάζοντας στη Ρωσία για τον Τζο Ντασέν, σπάνια συναντούσα το όνομα του πατέρα του. Συχνότερα μνημονεύονταν το όνομα της μητέρας του, Ουγγαρέζας βιολίστριας Μπεατρίς, μιας κι επικρατούσε η γνώμη, ότι στη μητέρα του χάρισε αναπόσπαστα την αγάπη και την εκτίμησή του ο τραγουδιστής. Σχεδόν σε κάθε άρθρο αναφερόταν, πόσο υπέφερε ο Τζο Ντασέν από τον χωρισμό των γονιών του και πόσο αντίθετος ήταν στο γάμο του πατέρα του και της Μελίνας. Ακόμα και στην Αμερική ο Τζό επέστρεψε για να μη μένει με τον πατέρα του στη Γαλλία.
Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Στο βιβλίο Γεννήθηκα Ελληνίδα η Μελίνα Μερκούρη έγραφε, πόσο στεναρά αντιστεκόταν ο Ζυλ Ντασέν στην έλξη μεταξύ τους, και πως χανόταν για μήνες ολόκληρους, ακόμα και να έρθει στην Ελλάδα για τα γυρίσματα της ταινίας Ο Χρηστός ξανασταυρώνεται αποφάσισε μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Ο Τζο δεν δραπέτευσε στην Αμερική από τον άπιστο μπαμπά και την εξαπατημένη μητέρα του, αλλά έκανε ό, τι κάνουν όλα τα αμερικανάκια μετά το σχολείο – αποφάσισε να ζήσει ανεξάρτητα.
Ο Ζύλ Ντασεν έζησε με την γυναίκα του, Μπεατρίς  επί 18 ολόκληρα χρόνια. Μοιραίος αριθμός στη ζωή του, σύμφωνα με την Μελίνα. Η Μελίνα γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου, ο Ντασέν – στις 18 Δεκεμβρίου, η Μπεατρίς – στις 18 Ιουνίου, και η γνωριμία του με την Μελίνα στις Κάννες έγινε στις 18 Μαϊου. 18 χρόνια μετά το γάμο τους, η Μπεατρίς αρνήθηκε να ακολουθήσει τον Ντασέν στην Ελλάδα, και η ασυνείδητη έλξη του Ντασέν και της Μελίνας έγινε συνειδητή.
Στα γυρίσματα της ταινίας στην Κρήτη μαζί με τον πατέρα του και την Μελίνα ήρθε και ο Τζο. Στην ταινία, που στη γαλλική διανομή είχε τον τίτλο «Εκείνος που πρέπει να πεθάνει», ο Τζο εργαζόταν ως βοηθός σκηνοθέτη και έπαιζε ένα μικρό ρόλο.
Στην κουβέντα μου με τον Ζυλ Ντασέν φοβόμουν να αναφερθώ στον Τζο: ο 93-χρονος άνδρας έπρεπε να μιλάει όλη την ώρα για τους πεθαμένους φίλους και αγαπημένους του. Όμως η συζήτηση ζωήρεψε, μόλις ρώτησα για τον γιο του:
- Γράφουν, ότι ο Τζο μιλούσε ρωσικά. Έτσι είναι;
- Ο Τζό μιλούσε πολύ καλά 5-6 γλώσσες. Ό, τι έκανε, το έκανε τέλεια. Ακόμα κι όταν του ζήτησα να τραγουδήσει μαζί με την Μελίνα στα ελληνικά ένα τραγούδι, όλοι σταυροκοπιούνταν και ορκίζονταν, ότι τραγουδάει κάποιος Έλληνας.
Ο Ντασέν παρότρυνε τον Τζο να σπουδάσει ακόμα και όταν ο ίδιος ο Τζο ήθελε να δουλέψει δίπλα του, στο πλατό. Η παθολογική αγάπη για την οικογένεια, για τα παιδιά – είναι ακόμα ένα μεγάλο κληροδότημα του Ζυλ Ντασέν στον γιο του, και εγκληματούν όσοι προσπαθούν να χωρίσουν τις ζωές των δυο Ντασέν.
Μια ερώτηση δεν τόλμησα να κάνω στον Ζυλ Ντασέν: αν αληθεύει, ότι μετά το θάνατο του γιού του, περιφρουρώντας τη γαλήνη του, τον έθαψε μόνο παρουσία της Μελίνας και των δυο κορών του, της Ζυλί και της Ρίκι...
Η Ελλάδα ήταν απ’ αρχής «μοιραία» χώρα για τους Ντασέν. Ο Τζό Ντασέν γνώρισε την γυναίκα του Κριστίν στο αεροπλάνο, που πετούσε από τη Γενέβη στη Γαλλία. Στη Γενέβη η 21-χρονη Κριστίν βρέθηκε για να απαλύνει τον ατυχή της έρωτα για έναν Έλληνα, τον οποίον ερωτεύτηκε στις διακοπές στην Ελλάδα. Αν ο Greek lover της Κριστίν έμενε πιστός στην νεαρή Γαλλίδα, πιθανόν η τύχη του Τζο Ντασέν θα ήταν διαφορετική.
Τόσο λαμπερές και τόσο διαφορετικές οι ζωές του Τζο και του Ζυλ Ντασέν, σχεδόν ένας αιώνας στη Γη του πατέρα, και το άστρο του γιου, που έσβησε τόσο νωρίς, ο έρωτας και η οικογενειακή ευτυχία ως το τέλος για τον Ζυλ Ντασέν και η αδύναμη καρδιά του Τζο Ντασέν, που δεν άντεξε τη διάλυση της οικογένειας.
Και τον Ζυλ, και τον Τζο έχουν αναγνωρίσει ως «δικούς τους» οι δυο δύσκολοι λαοί, που δεν ανοίγουν εύκολα τις καρδιές τους: οι Έλληνες, πολύ φιλόξενοι μεν, αλλά που δεν φημίζονται για την αγάπη τους ούτε για τους Αμερικάνους, ούτε για τους Γάλλους, αλλά ούτε και για τους Εβραίους, και οι Γάλλοι, που ααναγνωρίζουν μόνο τον εαυτό τους. Παρόλα αυτά η Ελλάδα θεωρεί τον Ζυλ Ντασέν τέκνο της, και η Γαλλία θεοποίησε τον Τζο Ντασέν όπως θεοποίησε κάποτε την Εντίθ Πιάφ και τον θρηνούσε πικρά.
Ο Ζυλ Ντασέν γύρισε μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες Ποτέ την Κυριακή, με την βραβευμένη με Όσκαρ μουσική του Μάνου Χατζηδάκι, μέχρι το θάνατό του ήταν Πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη και αγωνιζόταν για το ζήτημα τιμής για όλους τους Έλληνες – την επιστροφή των Μαρμάρων.
Οι Γάλλοι θεωρούν τον Τζο Ντασέν Γάλλο τραγουδιστή και στο γαλλικό Διαδίκτυο υπάρχει σάιτ αφιερωμένο αποκλειστικά στον Τζο, που ανανεώνεται τακτικά. Οι υπερήφανοι Γάλλοι συλλέγουν ψίχουλο-ψίχουλο τη ζωή του, και όταν στις οθόνες εμφανίζεται ο γιός του, Ζιλιέν Ντασέν, οι Γάλλοι κλαίνε από χαρά. Σχεδόν 35 χρόνια μετά το θάνατο του Τζό Ντασέν στην Αϊτή, οι δίσκοι του δεν σταματούν να πωλούνται, και όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε όλο τον κόσμο.
Από την κουβέντα με τον Ζυλ Ντασέν βγάζω συμπέρασμα, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είχε εχθρούς, ότι η ζωή του μετανάστη, παρόλες τις σχετικές δυσκολίες, τον γέμισε μάλλον χαρά παρά λύπη, χαρίζοντάς του όλο και νέους φίλους. Ούτε ο πατέρας, ούτε ο γιος Ντασέν έγιναν αμέσως διάσημοι. Ο πρώτος δίσκος του Τζο με τις αμερικάνικες μπαλάντες δεν είχε επιτυχία. Κάποιοι τον συμβούλεψαν μάλιστα να κόψει το τραγούδι. Αλλά και οι δυο είχαν πολύ σπάνιο ταλέντο να χαίρονται τη ζωή και να «μολύνουν» μ’ αυτήν την χαρά τους άλλους. Η Οδησσός, που όπως η Γαλλία και η Ελλάδα, υπερηφανεύετει για τη συγγένεια με τους Ντασέν, έχει απόλυτο δίκαιο: μόνο εκείνη μπορούσε να γεννήσει ένα τέτοιο εκρηκτικό κράμα από πάθος, χιούμορ, ταλέντο, ηθική, ομορφιά και αγνότητα.
- Ποιά τελικά είναι η «συνταγή» της επιτυχούς μετανάστευσης των Ντασέν; Ποιό είναι το μυστικό της απόλυτης ένταξης των δυο αυτών Αμερικανών – στην Ευρώπη; Του καυμπόι, λατζέρη, διδάκτωρα εθνογράφου Τζό – στην εκλεπτυσμένη και απαιτητική γαλλική κουλτούρα, και του αμερικανού σκηνοθέτη Ζυλ, με μεγάλες επιτυχίες στον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό κινηματογράφο – στην φτωχή, μεταπολεμική Ελλάδα; Όλοι εμείς, που βρισκόμαστε με τη θέληση ή  παρά τη θέλησή μας στις ξένες χώρες θα θέλαμε να το μάθουμε.
- Η συνταγή είναι απλή, γελάει ο Ντασέν. Έχω αλλάξει στο δρόμο πολλές χώρες – Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, και παντού είχε μόνο φίλους. Απλά εγκατέλειπα εκείνους τους τόπους, όπου δεν μπορούσα να προσαρμοστώ, άσχετα αν το φταίξιμο ήταν δικό μου ή των άλλων.
- Αλλά πρέπει να υπάρχει κάτι, που σας εξοργίζει;
- Ναί, ο αντισημιτισμός. Που δυστυχώς υφίσταται στην Ελλάδα. Όμως κανείς και ποτέ δεν κατάφερε να ανακαλύψει, από που τελικά ο αντισημιτισμός πηγάζει.
- Κάποτε ο Τσώρτσιλ έδωσε μια καταπληκτική απάντηση σε έναν ξένο δημοσιογράφο, που ρώτησε, αν οι Άγγλοι είναι αντισημίτες: « Όχι, δεν είναι, είπε. Δεν βάζουμε κανένα πάνω από μας!»
-Πράγματι καταπληκτικά! Από δω και πέρα θα το χρησιμοποιώ κι εγώ!
Σε αντίθεση με τον γιο του, ο Ζιλ Ντασέν ήταν επαναστάτης. Τέτοια εντύπωση μου άφησε κι εμένα: αντικονφορμιστής, πεισματάρης, οργισμένα νιάτα. Μπροστά μου δεν καθόταν ένας αρχαίος γέρος, που ξεφύλλιζε τις αναμνήσεις του, αλλά ένα ασπρομάλλικο αγόρι, αδύνατο, νευρικό, ανήσυχο. Και με το μόνιμο τσιγάρο στα χείλη. Χειρονομεί, γελάει, αναπηδά στην καρέκλα του και το βλέμμα του από γαλάζιο γίνεται ατσάλινο, όταν μιλάει για τα πονεμένα θέματα. Για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα και το Ισραήλ.
- Στο βιβλίο της Μελίνας έχω διαβάσει, ότι στη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών είχατε φύγει εθελοντής στο Ισραήλ.
- Σωστά. Μόνο που δεν πήγα με όπλο, αλλά με την κινηματογραφική μου κάμερα και με τους δυο φίλους. Κάποια στιγμή στο Ισραήλ έφυγε και η κόρη μου, για να δουλέψει, να προσφέρει, να βοηθήσει στην αναγέννηση της χώρας.
Εκείνη τη φορά ο Ντασέν μέσα σε 36 ώρες πέταξε τρεις φορές πάνω από τον Ατλαντικό. Την πρώτη φορά έφυγε χωρίς να πει λέξη στην Μελίνα. Όταν εκείνη ξεσήκωσε τον κόσμο, ο Ντασέν επέστρεψε στη Νέα Υόρκη μόνο και μόνο για να ζητήσει συγνώμη και να ξαναφύγει «νόμιμα» πλέον.
Αποχαιρετώντας τον Ζύλ Ντασέν, του χάρισα ένα μικρό τόμο «Πούσκιν και Μεριμέ» στα ρωσικά και στα γαλλικά, και του απέσπασα την υπόσχεση να ξεκινήσει να μαθαίνει ρωσικά και να επισκεφτεί την Οδησσό. Μου υποσχέθηκε, ότι αν πάει, θα με πάρει μαζί του. Αυτό όπως ξέρουμε, δεν έγινε ποτέ.
- Τρεις φορές έχω προσπαθήσει να πάω στη Ρωσία. Την τελευταία φορά, όταν στη Ρωσία με επίσημη επίσκεψη πήγε ο Πρόεδρος της χώρας Κωστής Στεφανόπουλος. Αλλά έχω δυο κόρες, που επιμένουν, όπως κι εσείς, να πάμε στην Οδησσό.
-Κύριε Ντασέν, όταν η ζωή ενός ανθρώπου είναι γενάτη λάμψη, μήπως αναπόφευκτα θαμπώνεται, τυφλώνεται και χάνει το νόημα της ζωής;
- Αν το χάνει; Δεν ξέρω για τους άλλους, εγώ δεν έχω χάσει τίποτα.  Πάντα θαύμαζα ξένα ταλέντα και παραμένω παρίεργος. Κοιτάξτε: πατάω το κουμπάκι και ανάβει το φως, ακούγεται η μουσική, σηκώνω το ακουστικό και μιλάω με τους φίλους μου στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτά κι αν είναι θαύματα! Να χάσω το νόημα της ζωής; Αν είναι δυνατόν! Και εγώ δεν έχω κάνει ακόμα θαύματα! Είμαι ακόμα πολύ νέος – μόλις 93 ετών!
- Έχετε ζήσει μεγάλη ζωή, με πολλά γεγονότα, πολλή δόξα, αλλα και πολλές απώλειες. Έχετε χάσει την πατρίδα, τους αγαπημένους ανθρώπους. Τί σας βοηθάει να παραμένετε όρθιος; Ποιό είναι το μυστικό;
- (γελάει): Πιθανόν, η αγάπη και οι δουλειές, που δεν έχω ολοκληρώσει ακόμα. Άρα θέλω-δε θέλω πρέπει να ζήσω...
***
Όταν επέστρεψα σπίτι, έβαλα να παίξει το «Ινδιάνικο καλοκαίρι» που τραγουδούσε ο Τζο Ντασέν.
Ήταν άραγε ευτυχισμένος; Λένε, ότι ο Κύριος δίνει στον καθένα αυτά που μπορεί ν’ αντέξει. Ο Τζο Ντασέν είχε αδύναμη καρδιά, και δεν άντεξε αυτό που για τους περισσότερους από μας φαίνεται ρουτίνα.
Και το τρομερό είναι, ότι εκατομμύρια άνθρωποι που τον αγαπούσαν, δεν μπόρεσαν να τον σώσουν.

www